Geplaatst op 27 juli 2026, in Algemene zaken

Veel mensen zien hem wekelijks langs de lijn staan met de vlag in de hand, maar wie is eigenlijk deze man? Tijd om kennis te maken met Matthijs Denneboom, vaste grensrechter van Ruurlo 1. In dit interview vertelt hij kort over zichzelf, zijn achtergrond en hoe hij in deze rol terecht is gekomen.

Kennismaking
“Ik ben Matthijs Denneboom, 29 jaar en geboren en getogen in Ruurlo. Ik ben getrouwd met Laura en samen hebben we een zoon, Pim, van ruim een jaar oud. In het dagelijks leven werk ik sinds kort als serviceadviseur bij Autobedrijf Iliohan in Borculo. In mijn vrije tijd ben ik natuurlijk veel met voetbal bezig en daarnaast dart ik ook in competitieverband in de regio.”

Zelf stond Matthijs jarenlang op het veld. “Ik heb van jongs af aan gevoetbald tot aan de senioren. Daar kwam ik er eigenlijk achter dat mijn kwaliteiten als grensrechter beter zijn dan die als voetballer,” zegt hij met een glimlach.

Zijn rol als grensrechter bij het eerste elftal ontstond niet van de ene op de andere dag. “Ik was al een aantal jaar grensrechter tijdens het Karel Stegeman Toernooi, toen vrijwilligers dat nog mochten doen. Daarnaast heb ik ervaring opgedaan bij Ruurlo B1, de jeugdopleiding van De Graafschap en bij Ratti VR1. Op een gegeven moment kwam Gerard te Winkel met de vraag of ik bij Ruurlo 1 wilde vlaggen. Hij wist dat ik het erg leuk vond, en na een paar gesprekken was het eigenlijk snel geregeld.”

Wat hem aanspreekt in deze rol? “Dat is eigenlijk heel simpel: ik vind het gewoon leuk om te doen. Bovendien kende ik de meeste jongens van het eerste al, en zij waren ook erg blij dat ik dit wilde oppakken.”

De rol van grensrechter
Grensrechter zijn lijkt soms eenvoudig, maar schijn bedriegt. Zeker bij buitenspelsituaties komt het aan op scherpte. “Ik heb in mijn jeugd een algemene scheidsrechterscursus gevolgd, waarin ook de rol van grensrechter aan bod kwam. Maar je ogen trainen om beter te vlaggen? Dat is er niet echt. Het belangrijkste is dat je je goed focust op de één-na-laatste verdediger en met hem meeloopt. Dan zit je meestal goed.”

Tijdens wedstrijden is er nauw contact met de scheidsrechter. “Elke scheidsrechter geeft aan dat hij je voor 100% vertrouwt, tenzij je dat vertrouwen schaadt. Qua communicatie maakt iedere scheidsrechter zijn eigen afspraken, maar in de praktijk is dat voor negentig procent elke week hetzelfde verhaal.”

Toch blijft het een bijzondere positie: je vertegenwoordigt je club, maar moet tegelijkertijd objectief zijn. “Ik heb altijd de intentie om eerlijk te vlaggen. Natuurlijk maak je wel eens een fout. Op dat moment ben ik ervan overtuigd dat ik goed zit, maar soms blijkt achteraf uit beelden dat het anders was. Daar kan ik echt wel even mee zitten. Gelukkig gebeurt dat niet vaak. Voor mij is het belangrijk dat ik na de wedstrijd de scheidsrechter gewoon een hand kan geven en hem recht in de ogen kan aankijken. Oneerlijk zijn past niet bij mij, ook niet als het in het voordeel van Ruurlo zou zijn.”

En hoe zit het met het publiek langs de lijn? “Ik probeer me daar zoveel mogelijk voor af te sluiten, en dat lukt meestal goed. Al kun je met sommige supporters ook best een leuk praatje maken als het spel even stil ligt. Het is zeker niet alleen maar commentaar wat je krijgt.”

Plek binnen het team
Hoewel Matthijs niet in het veld staat, voelt hij zich wel degelijk onderdeel van het team. “Vanaf minuut één was de klik er met de spelers en staf. Ik voel me echt onderdeel van het geheel en dat is erg prettig.”

Ook de spanning van een wedstrijd gaat niet aan hem voorbij. “Of het precies dezelfde spanning is als bij de spelers weet ik niet, maar ik heb zeker wedstrijdspanning. Vooral bij derby’s of wedstrijden met veel publiek merk ik dat het net wat meer leeft.”

Ontwikkeling en reflectie
In zijn rol heeft Matthijs zich duidelijk ontwikkeld. “Ik ben rustiger geworden langs de lijn en kan me beter afsluiten van het publiek.”

Belangrijkste les? “Dat ik vooral met mezelf tevreden moet zijn na een wedstrijd. Wat er op het spel staat, is voor mij minder belangrijk. Als ik mijn beslissingen kan verantwoorden, dan heb ik het goed gedaan. Het mooiste moment is eigenlijk als je na de wedstrijd de kantine inloopt en iemand vraagt: ‘Wat heb jij eigenlijk gedaan vandaag?’ Dan ben ik helemaal tevreden.”

Een ambitie om scheidsrechter te worden heeft hij niet. “Dat heb ik wel een tijdje gedaan, zowel in de jeugd als bij de senioren. Maar ik vind vlaggen gewoon veel leuker.”

Persoonlijke afsluiting
Tot slot: een moment dat hem altijd bijblijft. “Een wedstrijd die ik niet snel vergeet, is die van afgelopen seizoen uit tegen VV Vorden. Mijn schoonfamilie, inclusief mijn vrouw, komt daar vandaan, dus ik ken er veel mensen. Het maakte het extra bijzonder. En het mooie was: het werd een gelijkspel. Dat hield het thuis ook nog een beetje gezellig.”